در حالیکه طی 2 سال گذشته حرکت های مطلوبی جهت پیشرفت نهاد روابط عمومی قدم برداشته شده ، اما این نهاد در دستگاههای اجرای نتوانسته روبه جلو حرکت نماید. درست است که آیین نامه جامع روابط عمومی به تصویب رسید و حتی روزی به نام روابط عمومی نامگذاری شد اما به دلیل اینکه کارشناسان این رشته روش عملیاتی آن را به دلیل بی اهمیت جلوه دادن مدیران دستگاه به دلیل عدم کاربلدی اجرا نکردند این نهاد همچنان روزهای سختی را در دستگاههای سپری می نماید.

به نظر می رسد در حال حاضر توسعه روابط عمومی در صورتی شکل می پذیرد که ارتقای بینش و توسعه نگاه و توانمندی اجرایی در دفاتر روابط عمومی صورت پذیرد. به اعتقاد کارشناسان رشد شتابنده روابط عمومی در عرصه علمی و ظهور فناوری های نوین ارتباطی از یک طرف و افزایش کاربرد های آن در عرصه عمل ، بیش از هر زمان دیگری ، توجه به آموزش تخصصی را برای جامعه روابط عمومی ضروری ساخته است.

بی تردید انجام این ضرورت ، زمانی می تواند اثر بخش و قرین توفیق باشد که از استمرار و نظم برخوردار بوده و ارائه آموزش ، مبتنی بر سطح بندی علمی فراگیر باشد. به هر حال تمام این بحث هم در حالی صورت می گیرد که در دوره ها و کارگاههای آموزشی و حتی سخنرانی ها مبتنی بر نیاز روابط عمومی ها صورت نمی گیرد. و از همه مهمتر در حوزه اجرایی روابط عمومی ها به دلیل عدم اهمیت مدیران خود نمی توانند آموزه ها و برنامه های روزمره این نهاد را اجرا نمایند.

به نظر می رسد این نهاد که روز های سختی را سپری می نماید به یک ضمانت اجرایی نیاز مبرم دارد و این ضمانت اجرایی پیگیری مقامات مسئول از مدیران دستگاههای اجرایی است که ببینند مدیران دستگاههای اجرایی در اجرای آیین نامه جامع روابط عمومی ها چقدر به وظایف خود عمل نموده اند.

 بگذریم که هنوز دستگاههای مهم اجرایی هستند که روابط عمومی ندارند ولی اکثریت آنها هم که این نهاد را در قلب سازمان خود جای داده اند از حضور یک متخصص و ابزارهای مناسب ارتباطی محرومند پس چطور می توانند خواسته های یک روابط عمومی را در سازمان پیاده نمایند.

تمام این بحث درحالی بیان می شود که ضرورت تقویت روابط عمومی می تواند در بقای نظام سیاسی یک جامعه نقش مهمی را ایفاء نماید.

بدیهی است مهمترین عامل شکست نظام سیاسی گذشته ، بی توجهی به مطالبات انتظارات و خواسته های افکار عمومی بود که روابط عمومی صرفاً چشم و گوشش مدیر و بله قربان گو سازمان انجام وظیفه می نمود.

پس تقویت روابط عمومی و بیرون آوردن آنها از روز های سخت به طور حتم نه تنها به بقای سازمان بلکه به نظام سیاسی کشور کمک شایانی می نماید.

چاپ هشتم كتاب روش‏هاي مصاحبه خبري نوشته دكتر مهدي محسنيان‌راد با ويرايش كامل متن توسط انتشارات دفتر مطالعات و توسعه رسانه‌ها منتشر شد.

دولت پاسخگو یعنی چه ؟ دستگاههای اجرایی باید به چه چیزهایی پاسخ دهند ؟ و البته به چه کسانی ؟ و بالاخره اساس و هدف از پاسخگویی چیست ؟ این موارد سئوالاتی است که افکار عمومی بخصوص گروههای مرجع که یکی از آنها می تواند رسانه باشد از دولت نهم می پرسند ؟ در طول سه سال گذشته گرچه حجم بسیاری از اخبار رسانه ها به گزارش عملکرد دستگاههای اجرایی اختصاص یافت ولی در آن سوی میدان به انتقاد از پاسخگو نبودن دولت و مدیران اجرایی این امر اختصاص دو چندانی یافت. این وجوه مختلف از مفهوم پاسخگویی ، بازتاب های اجتماعی وسیعی داشت به طوریکه برخی معتقد بودند که دولت باید در برابر این انتقاد ها پاسخگو باشد و دولتمردان در مواجه با مسائل و مشکلات عمومی کشور و به ویژه هنگام بروز بحران ها ، پاسخ روشنی را برای افکار عمومی ارائه نمایند. با این توضیح به نظر می رسد اساسی ترین تنگا در نظام پاسخگویی کشور ، فقدان تعریف صحیح از پاسخگویی است که در چارچوب آن ، مدیریت اطلاع رسانی به فعالیت های هدفمند و همسو جهت بخشد. چون فاقد سیاست جامع تدوین یافته پاسخگویی هستیم. لذا به نظام های اطلاع رسانی منبعث از نتیجه و عمل افراد بسنده کرده ایم. در چنین شرایطی اگر چه اطلاع رسانی هایی صورت می گیرد اما این نکته به تنهایی در شکل دهی به فرایند پاسخگویی در جامعه حرکت روبه جلویی محسوب نمی شود . حتی وجود مراکز پاسخگویی در سازمان ها که به صورت موازی و متعدد عمل می کنند بعضاً باعث مسائل متعددی در ساختارهای سازمانی شده است که نمونه تأیید و تذکیب ها که از سوی روابط عمومی ها در خصوص آمارها ، محتوای مصاحبه ها و اطلاعات منتشر شده صورت می گیرد ، جلوه هایی از فقدان سیاست صریح و قانونی در زمینه پاسخگویی است. به این ترتیب ، باید ابزارهای پاسخگو گردن دولت را در جامعه فراهم ساخت که بتوانند این مفهوم را در بدنه اجرایی دولت نهادینه سازند و آن را به جای تکلیف به ویژگی دولت بدل سازند. چرا که تکلیفی شدن موضوع پاسخگویی مدیران اجرایی را وادار می سازد تا از سطحی ترین زاویه ممکن بدان بپردازند. نکته دیگر که در این قسمت به آن می خواهم اشاره نمایم در این است که تقویت روابط عمومی ها و اعتقاد جدی به نقش پذیری موثر آنها در تصحیح ارتباط دولت مردم می تواند اتخاذ یک سیاست راهبردی در جهت تحقق دعوی پاسخگویی دولت باشد ، اما به نظر می رسد که دولت در این زمینه به جای بهبود زیر ساخت هایی که موجب قوت روابط عمومی ها در ایران می شد ، به راهبرد های مقطعی روی آورده است که طرح تکریم ارباب رجوع مصداق بارز این امر است.    

متن های تکراری در نشریات محلی یزد وارد باب جدیدی شده است. بطوریکه یک یادداشت در چندین نشریه محلی یزد چاپ می شود که این مورد شاید مهمترین دیلیل رویگردانی مردم از نشریات محلی یزد شده است. تولید محتوا سالهای مدیدی است که در نشریات محلی مورد توجه جدی مدیران مطبوعات یزد قرار نمی گیرد به طوریکه این مسئله باعث شده علاوه بر رویگردانی مخاطب ، مطبوعات محلی یزد نتوانند در سطح کشوری حرف چندانی برای گفتن داشته باشند.

نشریات محلی یزد در حالی در حال فاصله گرفتن از حرفه ای گرایی اند که ورود غیر حرفه ای ها به نشریات محلی نیز باعث ترویج روحیه سوداگرای در نشریات شده است و از سوی دیگر موجب گردیده تا ارزش و اعتبار روزنامه نگاری متزلزل شود. تا جاییکه گاهی می شنویم مدیران نشریات محلی صفحات نشریه خود را اجاره می دهند و اینجاست که خبرنگار عملاً تبدیل به بازاریاب صفحه ای تبدیل می شود و همین مسئله شأن و شخصیت نشریه و خبرنگار را پایین می آورد.

به اعتقاد نگارنده ، وقتی فضای کار برای متخصصان و حرفه ای ها وجود ندارد غیر متخصصان وارد عرصه حرفه ای می شوند که ارزش و اعتبار آن را به افول نشانه گرفته اند.  

به هر حال به نظر می رسد وجود نهاد های صنفی قوی می تواند در حرفه ای گرایی نشریات محلی تأثیر گذار باشد همچنانکه نهاد های مرتبط با این حوزه نیز با برگزاری دوره های آموزشی در تقویت نشریات محلی کوشا باشند.