روزنامه‌نگاري آرماني که به گواه منابع مستند روزنامه‌نگاري هدف و رسالت اصلي شکل‌گيري و پيدايش روزنامه‌نگاري در عصر کهکشان گوتنبرگ است، بيش از ‌٢٠٠ سال در مطبوعات غرب حاکم بود و بنابر مستندات و منابع روزنامه‌نگاري با پيدايش آگهي‌هاي تجاري در مطبوعات از آغاز قرن نوزدهم ميلادي روزنامه‌نگاري خبري شکل گرفت که در حقيقت روزنامه‌نگاري آرمانگرا را از دور خارج کرد.

 نويسنده وبلاگ "بهار‌" به نشاني http://min00badiee.blogfa.com در ادامه نوشته است: اين رويداد در مطبوعات و رسانه‌هاي کشور ما از بدو انقلاب مشروطه يعني قريب به صد و چند سال پيش شکل گرفت. به عبارت ديگر روزنامه‌نگاري آرماني همزمان با انقلاب مشروطه به وجود آمد و با شکل‌گيري ديکتاتوري رضاخاني از ميان رفت و روزنامه‌نگاري خبري به ويژه از آغاز دهه ‌٢٠ شمسي در کشور ما به وجود آمد که از آن زمان آگهي در روزنامه جايگاه خود را پيدا کرد، اما هرگز آگهي به جز سال‌هاي اخير به رقيب خبر در مطبوعات کشور ما تبديل نشد و اساسا آگهي در جايگاهي نبود که جاي خبر، گزارش، گفت‌وگو، تفسير و تحليل و... را بگيرد.

مارشال مک‌لوهان، جامعه‌شناس ارتباطات و مبتکر و مبدع نظريه‌هاي کهکشان گوتنبرگ و دهکده جهاني که از نقش و تاثير رسانه‌هاي خبري و آرماني بر جوامع بشري سخن مي‌گويد دوران انتشار روزنامه‌ها و نشريات آرماني را عصر کهکشان گوتنبرگ مي‌نامد و دهکده جهاني را که امروزه از آن به نام کلبه جهاني نام برده مي‌شود، دوران تاثيرگذاري تلويزيون به عنوان يک رسانه سرد مي‌داند.

اين جامعه‌شناس ارتباطات همه مفاهيم تاثيرگذاري رسانه‌هايي نظير روزنامه، راديو و تلويزيون را در مفهوم تاثيرات فرهنگي يا ارزش‌گذاري خبري و اطلاع‌رساني آن نام مي‌برد، البته او نقش تبليغات تجاري و آگهي‌هاي بازرگاني را در اين مورد رد نمي‌کند، اما با شناخت تاثيرات گسترده فرهنگي ارتباطات اجتماعي از طريق رسانه‌هاي جمعي به تحليل و ارائه نظريه‌هاي ارتباطي خويش مي‌پردازد.

تافلر که متفکر ديگري است که روزنامه‌نگار به نامي ‌بوده است با انتشار کتاب موج سوم از تاثيرات بسزاي رسانه‌ها - در بعدي ديگر - بر جوامع بشري سخن مي‌گويد و همه اين موارد که نياز به نوشتن صدها کتاب دارد. در حقيقت بيانگر محتوا و پيامي ‌است که رسانه‌ها ارائه مي‌دهند و مهمترين و اصلي‌ترين محتوا قالب و تکنيک پيام در رسانه‌ها - روزنامه‌نگاري يا ژورناليسم خبري - است که دهکده جهاني يا کلبه جهاني را توسعه مي‌دهد و روزنامه‌نگاري که سير تطوري آرماني خويش را با گذشت بيشتر از‌٣٠٠٠ سال طي کرده است، اينک در قالب ابزارهاي الکترونيکي و بزرگراه‌هاي اطلاعاتي يا همان اينترنت معناي تازه‌اي مي‌يابد که قطعا با مفهوم عقب مانده درهم ريختن مفاهيم آگهي و خبر و تبديل روزنامه و نشريه يا هر رسانه‌اي به دکان پول بگيري يا تبليغات مغاير است.

روزنامه‌نگاري نه محلي براي رياضت کشي و نه جايي براي درآمد بي‌رويه غيرعادي و کلان است.

بايد گفت سيستم اقتصاد دلالي و واسطه‌گري در جامعه ما فرهنگ نابسامان و نادرستي را استقرار داده است که به ويژه در سال‌هاي اخير اين سيستم آنقدر تاثير نادرستي بر فرهنگ داشته که ابعاد آن بر دامنه کار روزنامه‌نگاري هم کشيده شده و هرچند که کسب درآمد براي يک خبرنگار و يک نشريه و روزنامه و...بسيار مهم است، اما معناي آن اين نيست که روزنامه به محلي براي کسب درآمد نادرست، يعني انجام مصاحبه براي پول گرفتن چاپ يک آگهي به جاي خبر سوء و استفاده نادرست از تکينک‌هاي روزنامه‌نگاري و تبديل کردن تحريريه به دکان پول بگيري و... بدل شود.

کارکردهاي آشکار هر اقدامي،‌ به مراتب بيشتر از کارکردهاي پنهان آن مورد توجه قرار مي‌گيرد و بيشتر از آن ياد مي‌شود.

در وبلاگي به نشاني http://yahyaee.com/weblog آمده است: نتايج زودهنگام فعاليت‌هاي تبليغاتي و رسانه‌اي حتي عامل اصلي فراموشي دست‌اندرکاران روابط عمومي‌از کاري بنياني و اصيل با عنوان سرمايه اجتماعي شده است.

سرمايه اجتماعي؛ گشودن کارکردي پنهان و اصيل از کارکردهاي روابط عمومي ‌است که داراي وجوه پنهان (اعتماد) و آشکار (مشارکت) است.

واقعيت مهم اين است که تمامي‌ تلاش‌ها و فعاليت‌هاي روابط عمومي‌ نهايتا به توليد سرمايه اجتماعي مي‌انجامد. روابط عمومي ‌حرفه‌اي يا مشارکت‌محور از طريق ارتباطات انساني به توليد اعتماد و از طريق ارتباطات رسانه‌اي به توليد مشارکت مي‌پردازد.

بعضي تصور مي‌كنند معناي خودسانسوري اين است كه روزنامه‌ها به خودشان اين حق را ندهند از هر چيزي كه به نظر آن‌ها زشت است، به‌صورت يك زشتي حقيقي و با لحني تلخ ياد كنند و اگر اين حق را به خود ندادند، خودسانسوري وجود دارد؛ در حالي كه اين خودسانسوري نيست بلكه يك ورع حقيقي و لازم براي كسي است كه كارش روشن‌گري و ايضاح حقايق براي مردم است. ما بايد ورع مطبوعاتي را با خودسانسوري اشتباه نكنيم. بنابراين، من معتقدم انتقاد خوب است ولي بايد مرزها را رعايت كرد. اگر آن ورع مطبوعاتي وجود نداشته باشد، ما كه ناگهان با يك ضربت، يك بار شيشه را خرد مي‌كنيم، آيا واقعا اين مقرون به صرفه براي مردم و نظام است كه عده‌اي بيايند، بنشينند يك آشيانه‌اي بسازند و بعد يك كسي به يك لگد آن را خرد كند؟ بنابراين، اگر ورع مطبوعاتي نباشد، چنين فاجعه‌اي پيش خواهد آمد. اما اگر ورع مطبوعاتي و فرهنگي باشد، من حدس مي‌زنم هنگامي دست به انتقاد برده خواهد شد كه تمام جوانب كار سنجيده شده باشد...» کامل